ขอให้บล็อคนี้ เต็มไปด้วยความรัก

เรื่องนี้เป็นเรื่องที่เราอ่านเเล้วอมยิ้ม+เศร้าอีกเรื่องหนึ่ง เรื่องนี้เราได้อ่านตอนเราอยู่ประมาณ ป.4 มั้งนะ เลยอยากเอามาให้ทุกคนได้อ่านกัน อิอิ

ปูย่าของฉันอยู่กินกันมากว่า 50 ปีแล้ว ตั้งแต่เค้าสองคนพบกันมา ทั้งสองก็เล่นเกมส์นี้กันมาตลอด

เกมส์น่ารักๆของปู่กับย่าคือการเขียน "Shmily" ไว้ในที่ๆพิเศษ เพื่อให้อีกฝ่ายได้เจอคำๆนี้โดยบังเอิญ

ปู่ย่าจะสลับกันเล่นเกมส์นี้ ถ้าใครหา "Shmily" เจอ ก็ต้องเป็นฝ่ายเขียนคำนี้อีกที

บางครั้งพวกเค้าจะใช้นิ้วจิ้มน้ำตาลหรือแป้งมัน แล้วเขียน "Shmily" ไว้บนขวดโหล ให้คนที่จะเตรียมทำอาหารมาเจอ

หรือบางครั้ง "Shmily" จะอยู่บนกระจกหน้าต่าง ให้อีกฝ่ายเห็นตอนมองออกนอกหน้าต่าง

มีครั้งหนึ่งย่าของฉันนั่งจัดการกับกระดาษทิชชู่อยู่นาน เพื่อที่จะเขียน "Shmily" ลงบนกระดาษช่องสุดท้าย

เกมส์ของเค้าสองคนไม่มีวันจบ "Shmily" จะปรากฏให้เจอได้ทุกเมื่อ ไม่ว่าจะเป็นในรถ ในตู้ ใต้หมอน หรือแม้แต่ในรองเท้า

ก็อาจจะมีกระดาษแผ่นเล็กๆเขียนว่า "Shmily" อยู่ก็ได้

"Shmily" คำพิเศษคำนี้ได้กลายเป็นส่วนหนึ่งของบ้านปู่ย่าไปแล้ว

แรกๆฉันไม่เข้าใจเกมส์ของปู่ย่าอันนี้ ฉันใช้เวลาอยู่นานถึงได้รู้ความหมายและชื่นชมในเกมส์ของทั้งสอง

ถึงแม้ฉันจะไม่เชื่อว่าโลกนี้มีรักจริงหรือความรักอมตะอะไรพวกนี้

แต่ฉันไม่เคยคิดสงสัยในความสัมพันธ์ของปู่กับย่าเลย

ความรักความสัมพันธ์ของปู่ย่าไม่ใช่เป็นแค่เพียงเกมส์

แต่เป็นส่วนหนึ่งของชีวิต อยู่ที่การให้ซึ่งกันและกันและความรู้สึกดีๆที่ไม่มีวันหมด

ทั้งสองจะจับมือกันทุกครั้งที่มีโอกาส

หรือภายในห้องครัวเล็กๆถ้าอยู่กันสองคน มันต้องมีชนกันเป็นธรรมดา เขาจะหอมแก้มอีกฝ่ายด้วยเลย

พวกเขาจะช่วยพูดต่อในขณะที่อีกฝ่ายยังพูดไม่จบอย่างรู้ใจกันดี หรือไม่ก็ใช้เวลาอ่านหนังสือพิมพ์ด้วยกันทุกวัน

ย่าพูดกับฉันบ่อยๆว่าปู่น่ารักยังไง หล่อยิ่งกว่าใครที่ไหน...

ก่อนอาหารทุกมื้อ ปู่ย่าจะขอบคุณซึ่งกันและกัน

ขอบคุณพระเจ้าที่ให้พวกเขาได้มีอีกฝ่ายเคียงข้าง มีครอบครัวที่อบอุ่นและน่ารัก

ขอบคุณท่านที่ประทานสิ่งดีๆเหล่านี้ให้แก่พวกเขา

แต่ทว่า โชคร้ายที่ย่าของฉันเป็นโรคมะเร็ง...

แต่ปู่ก็ยังเป็นเหมือนเช่นก่อน คอบเฝ้าอยู่เคียงข้างย่าไม่เคยห่าง

ทั้งสองก็คงยังไปโบสถ์ด้วยกันทุกวันอาทิตย์ โดยย่าต้องใช้ไม้ค้ำและมีปู่คอยยืนประคองอยู่ข้างๆ

แต่นับวันอาการของย่าก็ยิ่งแย่ลง จนย่าไม่สามารถไปไหนได้อีก ปู่ก็ไปโบสถ์เพียงคนเดียว

อธิฐานขอร้องให้พระเจ้าช่วยภรรยาของเขา

เมื่อย่าป่วยหนักจนออกไปไหนไม่ได้

เวลาส่วนใหญ่ปู่ก็จะนั่งเฝ้าปลอบโยนย่าอยู่ในห้องสีเหลืองของพวกเขา

ที่ทาสีห้องให้เป็นสีเหลือง เพราะปู่อยากให้ย่าได้รับรู้ถึงความอบอุ่นของแสงตะวันได้ทุกวัน

แต่ในที่สุด สิ่งที่พวกเรากลัวมากก็เกิดขึ้น...ย่าจากพวกเราไปอย่างไม่มีวันกลับ

ในงานศพของย่า ริบบิ้นผูกช่อดอกไม้ทุกเส้นจะมีเขียน "Shmily" ด้วยตัวหนังสือสีเหลือง

ญาติแค่ละคนก็คอยเฝ้าอยู่ข้างๆปู่ ปู่ยืนนิ่งข้างๆโลงศพของย่า ร้องเพลงให้ย่าฟังด้วยเสียงสั่นเครือ

นั่นเป็นเพลงกล่อมที่ผสมด้วยความเศร้าและน้ำตา

ฉันรู้ว่าเวลาจะช่วยผ่อนคลายความเศร้านี้ได้

แต่ฉันไม่เคยลืมภาพที่ฉันเห็นในวันนั้นเลย

ฉันเพิ่งรู้ว่าความรักของปู่กับย่าไม่สามารถเอาอะไรมาวัดได้เลย

ฉันโชคดีที่มีโอกาสได้เห็นความรักที่ยิ่งใหญ่เช่นนี้

...มันช่างสวยงามยิ่งนัก...

S - h - m - i - l - y ... See How Much I Love You

~oเพื่อความรัก...จะคงอยู่...ในโลกนี้...ตลอดไปo~