ความทรงจำเมื่อตอนฝนพรำ
posted on 13 Jan 2008 10:53 by miracleoflove
ขณะที่ฉันลุกจากโต๊ะทำงานก็ได้พบกับสายฝนที่โปรยปราย
อยู่ข้างหน้าต่างกระจกใส
ชั่งหนาวจับใจจริงๆ
ทุกอย่างดำเนินไปอย่างยากเย็น
เหตุการณ์เมื่อวันวานผุดขึ้นมาจากส่วนลึกของหัวใจ
ภาพของเด็กหญิงคนหนึ่ง
ที่กำลังวิ่งเล่นกับเพื่อนตัวจ้อยอย่างสนุกสนาน
เค้าและเธอ
เป็นเด็กประถมที่เต็มไปด้วยความสดใส
เค้าตัวเล็ก...สูงแค่บ่าเธอ
เธอเรียกเค้าว่า "เจ้าเตี้ย" มาโดยตลอด
...เค้าและเธอเติบโตมาด้วยกัน
เล่นด้วยกัน
เรียนด้วยกัน
แล้ววันที่ทั้งสองไม่เคยจะคาดคิดก็มาถึง
"เจ้าเตี้ย" เพื่อนรักของเธอ
กำลังจะย้ายไปอยู่ต่างประเทศ พร้อมกับครอบครัวของเค้า
น้ำตาของเธอพรั่งพรูออกมาอาบแก้มใสๆ อย่างไม่ทราบสาเหตุ
มันไหลอาบแก้มเธอตลอดเวลาที่ไปส่งเค้าที่สนามบิน
เค้าก็เหมือนกัน...
เค้าก็ยังมีคาบน้ำตาติดอยู่ที่ปลายหางตา
เค้าบอกกับเธอว่า "อยากเห็นเธอเข้มแข็ง อย่าร้องไห้ให้ใครเห็น" เธอก็ทำตามเค้า
*
**
***
หลังจากนั้นเค้าก็หายไปถึง 10 ปี
บัดนี้เธอกลายเป็นสาวน้อยวัยแรกแย้ม
ที่หน้าตาสะสวยแต่ก็ไม่เคยมีใครเข้ามาในหัวใจของเธอได้
ไม่รู้ทำไม
แม้แต่ตัวเธอเองก็หาคำตอบไม่ได้
เวลาล่วงเลยมา 10 ปีแล้ว
เจ้าเตี้ยเป็นอย่างไรบ้างหนอ
เธอคิดอยู่เสมอ...
ทันใดนั้น...
ก็มีเสียงโทรศัพท์ดังขึ้น
แม่ของเธอโทรมา ท่านบอกว่า "เจ้าเตี้ยได้กลับมาเมืองไทยแล้ว"
เธอดีใจมาก เธอวิ่ง และก็วิ่ง
ฝ่าสายฝนไป เพื่อจะกลับบ้านของเธอ
หัวใจของเธอพองโต ใบหน้าปิ่มไปด้วยความสุขทั้งน้ำตา
และสิ่งที่คาดไม่ถึงก็เกิดขึ้น
เธอวิ่งเข้าไปชนชายคนหนึ่ง...ทั้งคู่ล้มลงอย่างแรง
เธอพยายามมองหน้าเค้าเพื่อขอโทษ
แต่เมื่อหันไปมองหน้าเค้า น้ำตาแห่งความคิดถึงก็พรั่งพรูออกมา
เธอกระโดดกอดเค้าด้วยความดีใจ เค้าก็เช่นกัน
น้ำเสียงของเธอเต็มไปด้วยความตื่นเต้น
บัดนี้เค้าก็ไม่ใช่ "เจ้าเตี้ย" อีกต่อไปแล้ว
เค้าสูงกว่าเธอมาก มากจริงๆ
แต่เธอก็ยังจำเค้าได้อย่างแม่นยำ
เธอเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไม
ทั้งสองเดินทางกลับบ้านด้วยกัน
ระหว่างทาง
เค้าและเธอ
ได้สนทนากันถึงเหตุการณ์หลังจากที่ไม่ได้เจอกันยาวนานถึง 10 ปี
ใบหน้าของเธอและเค้าเปี่ยมไปด้วยความสุข
เมื่อเดินทางไปถึงบ้าน เธอก็พบว่า...
เค้าและครอบครัว จะมาอาศัยอยู่กับเธอที่บ้าน
เนื่องจากบ้านเก่าของเค้าได้ขายออกไปแล้ว
ด้วยเหตุนี้
เค้าและพ่อแม่จึงย้ายมาใช้ชีวิตร่วมกันกับครอบครัวของเธอ
ทุกคนเต็มไปด้วยความสุข
ทั้งสองครอบครัวทำกิจกรรมต่างๆร่วมกัน
ไม่ว่าจะเป็น งานปีใหม่ งานวันเกิด งานวันสงกรานต์
ความรักของทั้งสองที่สะสมมาเนิ่นนาน
เติบโตอย่างรวดเร็ว
จากมิตรภาพผันเปลี่ยนเป็นความรัก ความห่วงหา ความเข้าใจ
เวลาผ่านไปเนิ่นนานความรู้สึกแท้จริงเริ่มปรากฏ
...เธอยังจำได้ ช่วงสิ้นปี เค้าบอก...รักเธอ
เธอดีใจจนพูดไม่ออก แต่ไม่ได้บอกอะไรออกไป
เธอเดินกลับห้องนอนอย่างเหม่อลอย เธอสับสน เธอควรจะทำอย่างไรดี
อาจเป็นเพราะเธอถูกสอนมาทำให้เธอไม่สามารถบอกอะไรกับเค้าได้
แต่เค้ายังคงยืนยันว่า
จะรอคำตอบจากเธอ ไม่ว่าเธอจะคิดอย่างไร
ทุกอย่างยังคงดำเนินต่อไป
เธอพยายามหลบหน้าเค้าและพยายามที่จะอยู่ใกล้เค้าให้น้อยที่สุด
...ขณะที่เธอเดินกลับมาจากซื้อของ
เค้าวิ่งตามเธอมา เค้ามา..เพื่อรอคำตอบจากเธอ เค้าคาดคั้นเธอ
เธอตอบเค้าไปโดยที่ไม่ตั้งใจ ว่า
"ชั้นไม่ได้รักเธอ"
ความเงียบปกคุลมอยู่ชั่วขณะ
ทั้งเค้าและเธอนิ่งเงียบ เค้าเดินจากเธอไปในขณะที่สายฝนโปรยปรายอยู่
เค้าเดินข้ามทางม้าลายไป
ชั่งโชคร้ายเสียจริงๆ
รถเก๋งสีดำคันหนึ่งพุ่งเข้าชนเค้า
เค้าล้มลงนอนแผ่บนพื้นถนน
น้ำใสๆล้นปิ่มดวงตาเธอ
ข้าวของที่เธอถือมากระจัดกระจายบนฟุตบาท
เธอไม่ห่วงอะไรอีกแล้ว
เธอวิ่งเข้าไปช้อนร่างเค้าไว้
น้ำตาเธอร่วงหล่น เธอเรียกร้องให้เค้าลุกขึ้นมาฟังเธอ
"ฟังชั้นนะ ลุกขึ้นมาฟังชั้น!!!"
เธอร้องเรียกทั้งน้ำตา ไม่มีเสียงตอบรับใดๆ มีเพียงน้ำตาหยดเล็กที่หางตาของเค้า
เธอก้มลงกระซิบที่ข้างหูของเค้า
แล้วบอกกับเค้าว่า
"ชั้นรักเธอนะ รักมาโดยตลอดด้วย"
ถึงแม้ว่ามันเลือนลางที่เค้าจะได้ยิน
แต่เธอก็ขอแค่ได้บอกกับเค้า
เค้าจะยังคงเป็นความทรงจำดีๆของเธอตลอดไป
ณ วันนี้ ชีวิตของเธอก็ยังคงดำเนินต่อไป ทุกครั้งที่ฝนพรำ "ฉัน" หรือเด็กผู้หญิงคนนั้น
ก็ยังคงคิดถึงเด็กหนุ่มคนนั้นที่ครั้งหนึ่งเคยมอบหัวใจให้ ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น
เค้าคือ
ภาพความทรงจำที่ดีของเธอ เธอจะยังคงเก็บเค้าไว้ในใจตลอดไป
ไม่ว่าจะนานแสนนานซักเท่าไร รักแท้ของเธอก็ยังคงอยู่ไม่มีวันสูญสลายไป
~oเพื่อวความรัก...จะคงอยู่...ในโลกนี้...ตลอดไปo~
Tags: ความทรงจำ, ฝนพรำ, รักเธอ, เจ้าเตี้ย5 Comments
ได้ยินในสิ่งที่หญิงสาวคนนั้นบอกหรือเปล่าว่า "รัก"
ถ้าได้ยินก่อนที่จะจากไป..
คงจากไปอย่างมีความสุขนะ
#1 By ~* พระอาทิตย์สีชมพู *~ on 2008-01-14 22:35